A humanización é un camiño onde crecemos como persoas e como cristiáns. O amor aos demais é unha proposta de vida. Humanizámonos cando as nosas vidas persoais, comunitarias e eclesiais se enfocan en e desde o Amor.

Como cristiás e cristiáns estamos chamados a vivir un Nadal diferente no que non só enchamos as nosas casas de luces, risas e encontros, senón de humanidade para contaxiar e para compartir en cada lugar e espazo onde somos e vivimos.

Deus que se fai home, humano, porque nos ama, invítanos a deixarnos amar e sentir, a facernos pequenos e fráxiles, necesitados e dependentes para recibir o seu Amor, esa chispa de enerxía poderosa que é capaz de mobilizar e recrear a vida ao longo dos séculos, e que nos pode transformar en pastores para crer sen certezas e anunciar boas novas.

Estes días de Advento que nos preparan para o Nadal non son días de espera en balde, senón días para humanizarnos e humanizar cos nosos xestos e a nosa mirada os lugares que habitamos. Nisto consiste a esperanza que ás veces buscamos con desesperación.

A esperanza non vive fóra de nós, non está nunha experiencia ou nun acontecemento, senón que vive no noso interior, en cada corazón humano capaz de deixarse sorprender, capaz de admirar e de agradecer, capaz de dar e de recibir e capaz de saír ao mundo a conquistar algo mellor non só para si mesmo senón para o ben común.

Anhelar a esperanza axúdanos a superar a tristeza, a crer no que os nosos cálculos e a nosa racionalidade determinan como fracaso. A pobreza existe e a inxustiza e a dor que provocan camiñan da man da nosa historia humana. Porén, Deus segue nacendo para humanizarnos e plantar en nós o desexo de bondade que fai posible esperar algo novo capaz de trastornar e cambiar as nosas sombras en penumbras que deixen espazo á luz.